
ตื่นมาแต่เช้าเพราะเมื่อวานนี้ได้รับ
Card to call จาก Courrier
ว่ามาส่งของแล้วไม่มีคนอยู่ สงสัยมากมาย
และแอบตื่นเต้นนิดๆว่าใครกันหนอส่งของมาให้

ตื่นมารอตั้งแต่ 7 โมงกว่า
เพราะกลัวว่าถ้าเกิดหลับอยู่แล้วมีคนมาส่งของ
แล้วจะตื่นมาที่ประตูไม่ทัน
บอยก็ตื่นมารอกับเราด้วย

บอยตื่นมารอด้วยค่ะ
ปรากฏว่าของมาส่งตอน 10 โมงกว่า
เป็นจดหมายลงทะเบียนจากเจ้านายเก่าที่เมืองไทย
เราขอให้เจ้านายทำจดหมายรับรอง
ให้แทนอันเก่าที่ไม่รู้หายไปตอนไหน

เซ็งมากไม่ได้ซักผ้าเลยมีผ้าต้องซักเยอะมาก
ฝนตกตั้งแต่เช้าตรู่ตอนนี้จะ 5 โมงแล้วยังตกอยู่เลย

พรุ่งนี้จะมีคนย้ายเข้ามาอยู่ด้วย
ป็นเชฟคนใหม่ที่มาจากฟิลปปินส์ อายุไม่ต่างจากเรามาก
เมื่อเดือนที่แล้ว เชฟลาออกไป 1 คน
ลงโฆษณาไป 3 ครั้ง มีคนมาสมัครแค่
คนเดียวแถมมาทำแค่ 3 วันก็ชิงลาออกไป
พี่เขย พี่สะใภ้กลุ้มมากไม่รู้จะหาเชฟจากที่ไหน
เลยต้องไปหาจากเอเย่น
ได้คนนี้มา ตอนนี้พักอยู่กับหญิงแก่คนนึงนิสัยไม่ดีมากๆ
คิดดูสิห้ามเปิดทีวี
ห้ามฟังเพลง ห้ามนอนดึก จะบ้าหรือเปล่า
คนนะไม่ใช่ควายจะทำอย่างนั้นได้ไง
ที่แย่ไปกว่านั้นต้องจ่ายอาทิตย์ละ 130 เหรียญ
ไม่รวมค่าอาหาร
เรากับกาเร็ธสงสารมากเลยชวนมาอยู่ด้วยกัน
ไปก่อนจนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ได้

วันนี้เลยต้องทำความสะอาด Spare Room
ที่แสนจะรก ต้องย้ายของบางส่วนไปเก็บที่โรงรถ
และต้องย้ายของบางส่วนกลับมาที่ห้องนอนเรา

รกๆๆซะไม่มี

กาเร็ธขยันขันแข็ง

ช่วยกันสองคนกับหนึ่งตัวแป๊ปเดียวก็เสร็จ
สามีเราไม่อนุญาติให้เอารูปตัวเองมาลง
บอกว่าถ้าจะลงให้เห็นแต่หลัง
แหมทำตัวยังกะหนีคดีมางั้นแหละ
และวันหนึ่งมาบอกเราว่าตัวเองกับบอย
ได้ประชุมกันมีมติเอกฉันท์ว่าเราใช้
เวลากับ Diary มากไปหน่อย
แหม อย่างนี้ทุกทีเลย โมเมลงคะแนนเสียงกับบอยประจำ

เราล่ะแพ้ทุกที
อิอิ สามีอิชั้นไม่ค่อยจะเต็มบาทสักเท่าไหร่ค่ะ อิอิ
ตอนจัดของเจอไอ้นี่

ซื้อมาตอนไปเมืองไทย ลืมไปแล้ว

วันนี้ไม่ทำอาหารล่ะ ขี้เกียจมากกิน
Burger King ดีกว่า