|
|
|
@ One Day When We Were Young @ ชีวิตในรั้วมหาลัยปี 1 ภาค 2
ตอนที่อยู่ในห้องเชียร์ก็ทั้งสนุกและเศร้า ที่เศร้าก็พราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พี่ว้ากจะเข้ามา ทำโทษโหดๆทั้งนั้นเลย เราเคยโดนให้ลุกนั่ง 100 ครั้งติดต่อกัน โอ๊ยปวดขาไปเป็น อาทิตย์เลย พี่ว้ากนี่หาเรื่องมาทำโทษตลอดทำอะไรนิดอะไรหน่อยก็ไม่ได้ เราแอบหัวเราะเพื่อน เลยโดนเลย ส่วนใหญ่เวลาหัวเราะเราจะกลบเกลื่อนทำเป็นไอแต่บางทีก็ปิดไม่มิด ถ้ไม่โดนลุกนั่งก็โดนเอานิ้วจิ้มฝา เจ็บเหมือนกัน พวกผู้ชายโดนหนักกว่าผู้หญิง โดนวิดพื้นบ้าง อะไรต่ออะไรสารพัด เราคิดไว้ว่าเราต้องหาทางแก้แค้นพี่ว้ากให้ได้ แต่ตอนหลังปิดห้องเชียร์ถึงได้รู้ว่าพี่ว้ากที่แท้แล้วติงต๊องมากแถมน่ารักอีก
เราว่าถ้าใครไม่ได้เข้าห้องเชียร์นี่ถือว่าพลาดอย่างแรงเลยนะ เพราะห้องเชียร์ทำให้ พวกเรารักกันมาก และได้รู้จักรุ่นพี่ปี 2 ซึ่งทำหน้าที่ดูแลพวกเราหนึ่งปีเต็มๆ เวลาเพื่อนทำผิดในห้องเชียร์ทุกคนก็ช่วยกันรับโทษ ช่วยกันทำลุกนั่ง ถ้าใครทำลุกนั่งไม่ไหวเพื่อนคนอื่นก็จะขออณุญาติทำแทน เราจำได้ว่าเราได้ทำแทน น้องโอ๋ เยอะมาก พูดถึงน้องโอ๋รี่ก็เป็นไฮไลต์หนึ่งของรุ่นเรา น้องโอ๋เป็นกะเทยน้อยที่น่ารัก เรียนกับเราแทบทุกวิชา ตอนนั้นสนิทกันนะ แต่หลังๆน้องโอ๋หายตัวไปไหนไม่รู้
ได้ข่าวว่าโดนกลุ่ม Rose Paper เล่นงานเพราะทำเด่นเกินหน้า กล่าวถึงกลุ่ม Rose Paper ซะหน่อย กลุ่มนี้เป็นกลุ่มของกะเทยรวมตัวกัน ทุกปีจะมีคาบาเร่โชว์ตอนรับน้องหอและตอนงานรับน้องรวมที่อ่างแก้ว เราชอบดูโชว์ของพวกนี้มากมันยิ่งใหญ่อลังการและทุกคนก็สวยสุดๆไปเลย ผู้หญิงแท้อย่างเราทียบรัศมีไม่ติดเลย คนก่อตั้งกลุ่มนี้เป็นรุ่นพี่กะเทยรุ่นแรกๆตอนนี้ ไปเป็นดาราอยู่ในวงการมานานแล้ว มีลูกหลานเป็นดาราดัง เราไม่ขอเอ่ยชื่อว่าเป็นใคร เดี๋ยวเขาจะเสียหาย
เล่าเรื่องห้องเชียร์ต่อ อยู่ห้องเชียร์มีที่เด่นๆอยู่2-3 คน ก็มี ไอ้ชิว ชิวนี่สปิริตแรงกล้ามาก เรากะชิวก็รู้จักกันมาตั้งแต่รับน้องรถไฟแหละแต่ไม่ ค่อยได้คุยกันและไม่ค่อยสนิทกันตอนแรก (ตอนหลังมาสนิทกันและเป็น รูมเมทกันตั้ง 3 ปี และได้ฉายาว่า "เมทนรก" ) ชิวค่อนข้างป็อปปูล่ามากๆทั้งในรุ่นเดียวกันและรุ่นพี่ ในห้องเชียร์ใครๆก็จำชิวได้ ชิวกล้าตอบคำถามพี่ว้าก ไม่เหมือนเราพยายามไม่ยุ่งกับพี่ว้ากป็นดีที่สุด จำได้ว่าวันนึงพี่ว้ากขอตัวแทนไปท่องชื่อเพื่อนทุกคนในรุ่น ไอ้ชิวออกไปเป็นตัวแทน ชิวจำได้เกือบทุกคนเลยนะเหลืออยู่คนหรือสองคนนี่แหละนี่มันจำไม่ได้ วันนั้นพี่ว้ากไม่ลงโทษพวกเรานะแต่ลงโทษพี่เชียร์แทน ไอ้ชิวก็ขออนุญาติทำลุกนั่งแทนพี่เชียร์ทำไปก็ร้องไป แล้วตะโกนว่า "พี่เชียร์ไม่ผิด" พวกเราก็ช่วยกันร้องให้และทุกคนก็ช่าวกันรับโทษแทนพี่เชียร์ ตอนนั้นรู้สึกรักกันมาก ไอ้ชิวร้องเหมือนควายออกลูกอีกแล้ว 555 ตอนนั้นซึ้งมากเลยนะแต่มานึกตอนนี้แล้วมันขำว่ะ ตอนปิดห้องเชียร์ไอ้ชิว ได้รับตำแหน่งขวัญใจพี่เชียร์ ได้ของขวัญเป็นดังกิ้นโดนัท หนึ่งกล่อง...เรื่องของกินเราจำได้แม่น...อิอิอิ
อีกคนที่เป็นไฮไลท์ของห้องเชียร์คือ กั๊ม (ย่อมาจาก Forest Gump) กั๊มนั้นออกจะแปลกๆอยู่สักหน่อย การพูดการจาก็ไม่เหมือนใคร จะพูดช้าๆเนิบๆ เห็นหน้ากั๊มเวลาพูดแล้วขำมาก มีอยู่วันนึงกั๊มไม่มาห้องเชียร์ พวกเราก็โดนทำโทษกัน เพราะไม่ตามเพื่อนมาห้องเชียร์ วันรุ่งขึ้นก็ต้องไปดูกั๊มกันถึงหอเพื่อให้แน่ใจว่ากั๊มไม่เป็นอะไรไป กั๊มก็กลับมาเข้าห้องเชียร์ตามปกติ พี่ว้ากถามกั๊มว่า เมื่อวานไปไหนมา กั๊มตอบเนิบๆตามสไตล์ "ผม-ไป-ปั๊ม-กุญ-แจ-มา-ครับ" เท่านั้นแหละทั้งน้อง ทั้งพี่เชียร์ ปล่อยก๊ากกันใหญ่ พวกพี่ว้ากก็เปิด ประตูปังๆออกไปข้างนอกกันหมด ก็จะอะไรล่ะก็ทุกคนกลั้นหัวเราะไม่อยู่นะสิ กั๊มได้รับตำแหน่ง ขวัญใจพี่ว้ากเพราะเป็นคนที่ทำให้พี่ว้ากหลุดมากที่สุด เรามีอดีตกับกั๊มเดี๋ยวมาเล่าให้ฟังตอนหลังแล้วกัน เรื่องกั๊มนี่มีมากมายเหลือเกิน
ทั้งเรียน ทั้งเข้าห้องเชียร์ ทั้งโดนว้าก รู้สึกหนักหนาสากันมากๆ แต่ก็เป็นช่วงที่มีความสุขที่สุด ได้เจอเพื่อนใหม่ ได้ทำอะไรใหม่ๆสารพัด ชีวิตที่เคยอยู่กับพ่อแม่ กลับกลายมาอยู่กับ เพื่อนฝูงแทน ต้องรับผิดชอบตัวเองทุกอย่าง รู้สึกตัวเองเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาเยอะ
เริ่มๆชินกับการถูกพี่ว้ากลงโทษแล้วล่ะ แถมทำลุกนั่งซะจนเก่งแล้ว ไม่ปวดขาเหมือนแต่ก่อน ตอนนั้นก็เริ่มมีซ้อมกีฬา เราเข้าร่วมทีมวอลเล่ย์บอล เล่นไม่เก่งหรอกไม่มีคนเล่น ก็ไปเล่นกะเขาด้วย เล่นวอลเล่ย์นี่แหละทำให้ได้เจอกลุ่มเพื่อนสนิท ที่สนิทมาจนทุกวันนี้
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
