|
|
|
@My Beloved Chasey Part I @ หมาสุดที่รักตอนที่ 1
**Chasey**
เขียนเรื่องหมาสุดที่รัก Chasey ไว้นานแล้วล่ะ ตั้งแต่ตอนที่เริ่มเขียนไดใหม่ๆ วันนี้เข้าไปแก้ไขอะไรนิดหน่อย ทำรูปให้เล็กลงเพราะตอนนั้นยังย่อรูปไม่เป็น รูปใหญ่เปลืองเนื้อที่มาก ทำไปทำมาอีท่าไหนไม่รู้ ทุกอย่างหายต๋อมหมดเลย ฮือๆๆๆๆๆอยากร้องไห้ที่สุดเพราะเรื่องนี้ตั้งใจเขียนมากๆ เรียกว่า เขียนด้วยใจ เลยจริงๆ ตอนเขียนเรื่องนี้ครั้งแรกใช้เวลานานมาก และต้องหารูปมาสแกนด้วย เรืองนี้เขียนด้วยความรักที่คนๆนึงจะมีให้ หมาอันเป็นที่รักตัวนึง ถ้าใครอ่านแล้วข้ามไปได้เลยนะคะ แต่ถ้ามีเวลาอยากให้อ่านอีก เพราะครั้งนี้ตั้งใจเขียนให้ละเอียดกว่าเดิม
**เชสกับต้นคริสมาสต์**
เราเรียก Chasey สั้นๆว่าเชส เชสเป็นหมาพันธุ์ Kelpie เหมือนกับบอย แต่เชสเป็นพันธุ์แท้ บอยเป็นพนธุ์ผสม หมาพันธุ์นี้เป็นพันธุ์พื้นเมืองของออสเตรเลีย ไม่ค่อยมีหมาเคลปี้ที่นี่ เวลาเราเห็นหมาเคลปี้สักทีเราเลยตื่นเต้นป็นพิเศษ แม่ของเชสชื่อ Tesse เป็นหมาของเฟย์พี่สาวของกาเร็ธ ส่วนพ่อ ชื่อ Oscar เป็นหมาของโทนี่พี่ชายกาเร็ธ ถ้านับญาติแล้วเชสก็เป็นญาติสนิทกับกาเร็ธเลยล่ะ เชสมีพี่น้อง 6 ตัวตอนนี้ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหนกันบ้างแล้ว มีอยูตัวเดียวที่เรารู้จัก คือ โฟบส์หมาของโทนี่
**เชสกับโฟบส์**
เรารู้จักเชสก่อนที่จะเห็นตัวจริงเสียอีก เพราะตอนที่เรากับกาเร็ธห่างกัน เราสองคน เขียนจดหมายติดต่อกัน กาเร็ธจะเล่าเรื่องเชสให้เราฟังทุกที กาเร็ธจะส่งข้อความหาเรา ทุกวันบางทีก็ลงชื่อว่า Lomu Bear ซึ่งเป็นชื่อที่กาเร็ธตั้งให้เชส กาเร็ธตั้งชื่อให้เชสหลายชื่อมาก นอกจาก LomuBear แล้วยังมี Brown Bear,Big Rubber Gust,Mistry Bear แต่ละชื่อบ่งบอกว่า เชสอ้วนทั้งนั้นเลย...5555555 เรารู้สึกสนิทกับเชสตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้าและนับวันรอที่จะได้เจอเชส ครั้งแรกที่เจอกันเชสวิ่งเข้ามาเราเลย เรากับเชสเป็นเพื่อนกันตั้งแต่นั้นมา
**เชสกับของขวัญคริสมาสต์ที่เราให้**
ตอนเรามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ เราเหงามากเพราะไม่มีเพื่อนเลยและเรายังไม่ได้ ทำงานด้วย ก็มีเชสนี่แหละเป็นเพื่อนแก้เหงา ทุกวันเราจพเชสไปเดินเล่น เชสจะเดินช้ามากเพราะเชสอ้วน มีอยู่วันนึงเราจูงเชสข้ามถนน เชสดันหยุดกลางถนนเรา ลากเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเดิน จนเราต้องอ้มเชสข้ามถนน คนขับรถผ่านไปผ่านมาหัวเราะเรากันใหญ่ เชสนะเชสช่างทำกันได้ เราน่ะอายมากเลยนะก็คิดดูสิเราตัวเล็กนิดเดียว ต้องอุ้มกหม่อ้วนอย่างเชสมันจะทุลักทุเลแค่ไหน...555
**ไม่รู้ว่าหมาหรือแร็คคูนกันแน่**
เรากับเชสเดินกันไปทั่วสารทิศเลยนะ บางทีเราก็พาเชสหลงทางบ้างก็เรายังไม่คุ้น เคยกับถนนหนทางต่างๆนี่นา แต่เราก็ไม่กลัวหรอก เดินมันไปเรื่อยพอหลง ก็โทรเรียกกาเร็ธมารับ เดินบอยๆเข้าก็ทำให้เราจำถนนหนทางต่างๆได้มากขึ้น บางทีเวลาเราพาเชสเดินไปที่แปลกๆ เชสจะหยุดเดินแล้วมองหน้าเรา เป็นเชิงถามว่า "นี่เธอแน่ใจเหรอว่าเราจะเดินไปทางนั้นกัน"
**เชสกับเพื่อนแมว**
ทุกวันเรากับเชสจะเดินผ่านบ้านหลังหนึ่งที่มีหมาหน้าตาดุร้ายน่าเกลียด น่ากลัวมาก หมาตัวนั้นจะเห่าเรากับเชส แปลเป็นภาษาคนได้ว่า "แกสองคนระวังตัวไว้ให้ดีนะ ถ้าฉันแหกรั้วไปได้เมื่อไหร่แกสองคนเละแน่" วันนึงเรากับเชสก็เดินผ่านบ้านหลังนั้นตามปกติ เราเดินอย่างสบายใจเฉิบ ในใจก็คิดว่าดีจังวันนี้หมาตัวนั้นไม่เห่า มันคงไม่อยู่บ้าน เราหันหลังมาเพราะรู้สึกว่ามีอะไรอยู้ข้างหลัง โอ้แม่เจ้า หมาตัวนั้นอยู้ข้าวงหลังเราเลย เราตกใจมากๆปากเรียกเชสใหญ่ เชสวิ่งตรงเข่ไปกัดหมาตัวนั้นเลย เราก็ยิ่งตกใจใหญ่เพรีเชสตัวเล็ก กว่าหมาตัวนั้นมากยังไงก็คงสู้ไม่ไหว แต่ชักแปลกๆแล้ว ทำไมหมาตัวนั้นมันไม่สู้เชสกลับเลย เราเลยเพ่งพิจดูใกล้ๆก็ถึงบางอ้อ ก็หมาตัวนั้นมันไม่มีเขี้ยวหรือฟันเหลือสักซี่นะสิ มันคงแก่มากๆ ที่มันเห่าเรากับเชสทุกวันคงอยากทักทายเฉยๆ เราแปลภาษาหมาผิดไปเหรอเนี่ย สงสัยต้องไปเรียนมาใหม่ 5555
**เชสนอนบนเตียงเรา**
ที่จริงแล้วเชสไม่ได้เป็นหมาของกาเร็ธมาตั้งแต่เกิดหรอกนะ เชสเป็นหมาของพี่สาวกาเร็ธ พี่สาวย้ายไปอยู้ออส 2-3 ปีเลยเอาเชสมาฝากไว้บ้านแม่ พี่สาวเล่าให้ฟังว่า ตอนที่จะปสงสารเชสมาก เพราะเชสร้องแบบโหยหวนคร่ำครวญมากจนพี่สาวเกือบ เปลี่ยนใจไม่ไปออส เราว่าตอนนี้ถ้าให้เราย้ายไปไหนที่เราเอาบอยไปไม่ได้เราก็ไม่ย้าย หรอกเพราะเราคงทิ้งบอยไม่ได้คนกับหมานี่เวลารักและผูกพันธ์แล้วมันตัดไม่ขาดจริงๆ ตอนที่เรากับกาเร็ธไปเมืองไทยเมื่อปีที่แล้วคิดถึงบอยแทบแย่เลยล่ะ บอยก็คิดถึงเราสองคนมากๆ คืนแรกๆบอยไม่ยอมหลับยอมนอนนั่งรอเราสองคนทั้งคืน มีอยู่คืนนึงเพื่อนเราเล่าว่า บอยคาบรองเท้ากาเร็ธไปบนเตียงแลยนอนหนุนรองเท้าทั้งคืน เราน้ำตาจะไหลเสียให้ได้ อยากกลับมาหาบอยเสียตั้งแต่วันนั้น
**เชสกับกาเร็ธนอนกลางวัน**
พอพี่สาวกลับมาจากออสมารับเชสกลับบ้านปรากฏว่าเชสไม่ยอมกลับ เพราะติดใจบ้านพ่อกับแม่เสียแล้ว แถมกาเร็ธก็ดูแลเชสดีกว่าพี่สาวอีก พี่สาวเลยเสียหมาเลย....555555 เชสก็กลายเนหมากาเร็ธตั้งแต่นั้นมา ตอนเชสมาใหม่ๆกาเร็ธไม่ชอบเชสเลย เพราะเชสไม่ยอมให้จับตัวเลยแถมอึในบ้านอีกตะหาก แต่กาเร็ธก็สอนเชสจนเชสเปลี่ยนไป ในทางที่กาเร็ธต้องการ กาเร็ธนี่เป็นหัวโจกของหมาและแมงที่บ้านแม่ เลยนะหมาแมวทุกตัวรักและเคารพกาเร็ธมากเลย
**เชสไปหาหมอ หมอตัดเล็บโดนเนื้อจนต้องพันแผล**
เชสเป็นหมาที่มีบุคคลิกไม่เหมือนหมาทั่วไป คือเวลาไปเล่นที่สวนจะไม่สนใจหมาตัวไหนเลย จะสนใจแต่ลูกบอลอย่างเดียว หมาตัวไหนเข้ามาใกล้เชสจะทำท่ารำคาญใส่ และเชสจะหวง กาเร็ธ เราและพ่อกับแม่มาก แมวตัวไหนมานั่งกับพวกเราเชสจะขู่ทันที เวลาเราเล่นกับแมวก็จะร้องไม่ให้เราเล่น เวลามีหมาตัวอื่นมาอยู่ที่บ้านด้วย เชสจะเอาตัวกันหมาตัวอื่นไม่ให้เข้าใกล้พวกเรา เชสกับบอยต่างกันมากเลย บอยเป็นประมาณนางงามสันติภาพอรทำนองนั้น เพราะบอยจะเป็นมิตรกับหมาทุกตัว และคนทุกคน เราว่าถ้าขโมยขึ้นบ้านบอยคงจะดีใจเป็นแน่แท้ 555
**เชสกับเราในวันหิมะตก**
มีอยู่ 4-5 อย่างที่เชสชอบเราจะเล่าอย่างละเอียดทีละอย่างในภาค 2 แล้วกัน ภาคนี้ไว้แค่นี้ก่อนเพราะถ้ายาวมากอ่านแล้วจะเบื่อเสียก่อน เราไปทำงานบ้านก่อนละกันเดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาเขียนภาค 2ต่อ สัญญาว่า เขียนแน่ๆจ้า (ต้องออกตัวก่อนโดนทวง ...555)
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
