|
|
|
@One Day When We Were Young : Lazy Students@ ชีวิตในรั้วมหาลัยตอนขี้เกียจกันจัง
13 พฤษภา 51
สัญญากับหลายคนไว้ว่าเมื่อวานเลิกงานแล้วจะมาเขียนเรื่องนี้ต่อ แต่เมื่อวานกลับมาจากที่ทำงานเหนื่อยมากเลยไม่ได้เขียน ยุ่งมากเลยนะเมื่อวานนี้ คนมากันเต็ม มากันป็นครอบครัวใหญ่ๆ วันแม่นี่นา ตอนเที่ยงทำไป 143 ยุ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
เรากลับมาบ้านก็มีเรื่องหงุดหงิด ไม่ได้หงุดหงิดใครนะแต่หงุดหงิดฝนน่ะ ดันตกตอนไม่มีใครอยู่บ้านผ้าเปียกหมดเลย ก่อนเราไปทำงานก็คิดว่าจะเอาผ้าเข้ามาแล้วล่ะแต่เห็นมีแดดอยู่เลยปล่อยไว้ กาเร็ธส่งเราเสร็จก็พาบอยไปเล่นที่สวน พอเล่นเสร็๗แวะบ้านแม่ ฝนเริ่มตกกาเร็ธรีบบึงรถกลับบ้าน ฝนตกหนักมากๆ พอมาถึงบ้านฝนเลิกตกแล้ว แต่ผ้าเปียกหมดแล้ว555
ตอนกลางคืนเราว่าจะมาเขียนได กาเร็ธก็ชวนไปช็อปปิ้งซื้อของกินของใช้ เราไม่อยากออกไปไหนเลย อากาศหนาวๆแบบนี้ พอกลับมากาเร็ธก็ชวนดูหนังอีก สามีเรานี่ขัดขวางการอัพไดของเรามาก 555 ดูหนังไม่ได้ครึ่งเรื่องเราหลับปุ๋ยเลย เพราะเหนื่อยตื่นมาอีกทีหนังจบแล้ว อิอิ
เมื่อคืนนี้เราลืมไปเลยว่ามี Gray Anatomy พลาดอย่างแรง คงเป็นแผนของสามี เวลามีละครที่เราชอบแต่ตัวเองไม่ชอบ ชอบชวนเราดูหนัง ทำให้เราลืมละคร ฉลาดแกมโกงจริงๆ 555
เข้าเรื่องกันดีกว่านะ วันนี้ขอเล่าข้ามตอนไปหน่อยเพราะไปเจอรูปนี้มาเราเก็บไว้นานมากๆ เห็นทีไรอดขำไม่ได้สักที ตอนพวกเราอยู่ปี 3 เราเรียน อีคอน 330 กันเกือบทั้งกลุ่ม รียนบายโมงครึ่งเลิกบ่ายสาม เป็นเวลาที่เพิ่งกินข้าวกันเสร็จ ทำให้ง่วงมากๆๆๆๆๆๆ พวกเราตอนนั้นขี้เกียจกันมากเลยนะ และก็นิสัยไม่ดีกันด้วย คือไม่มีใครตั้งใจเรียนเลย บางทีก็แอบเอาของกินเข้ามากินกันด้วย ที่จำได้ก็มีลำไย แต่ที่ร้ายมากๆ คือครั้งหนึ่งใครก็ไม่รู้เอาแค็ปหมูกับพริกกะเหรี่ยงมากิน เหม็นไปทั้งห้องเลย อาจารย์ก็แสนดีไม่ว่าสักคำ
เวลาเรียนพวกเราก็เขียนกลอนเนกันบ้าง วาดรูปกันบ้าง สนุกสนานไปเลย ว่าไปอาจารย์ก็ไม่สอนในตำราเลย แต่อาจารย์จะเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้ฟัง เสียส่วนใหญ่ เรื่องที่อาจารย์พูดบ่อยๆก็เรื่องเจ้าหญิงไดอาน่า เราว่าอาจารย์คงชอบ เจ้าหญิงไดอาน่ามาก นอกจากนี้อาจารย์ยังพูดถึง จอร์จ โซรอส โจรทางเศรษฐกิจ คนที่เรียนอีคอนสมันนั้นคงรู้จักกันดี
เราเอาตัวอย่างความชั่วร้ายของพวกเรามาให้ดูว่าเราทำอะไรกันบ้าง
นี่เจเป็นคนวาด โปรดสังเกตุว่าเจวาดตัวเองสวยจนทายกันไม่ถูก 555 ใครๆก็ทายรูปเราถูกเพราะเจระบายสีซะดำทะมึนเชียว
เพื่อนๆคนอื่นดูแล้วอาจดูไม่ออกว่าใครเป็นใครแต่ถ้าได้อ่านเราเขียน สมญานามต่างๆของกลุ่มเราแล้วจะรู้ทันทีว่าใครเป็นใคร
เริ่มจากตัวเองกอนแล้วกันนะ เนื่องจากเราเป็นดาวคณะ เพื่อนเลยเรียก เราว่าอีดาวบ้าง น้องดาวบ้าง บางคนก็เรียกดาวซินโดรม บ้างก็เรียกอีดาวเลเบอร์ มีอยู่ช่วงนึงที่ปุ๊กกี้กี้กำลังดัง จำได้ว่าเพลง Cha la la กำลังดัง ปุ๊กกี้จะมีทรงผมประจำตัวคือปลายผมจะบานทั้งสองข้าง ผมเราก็เป็นอย่างนั้นเกือบทุกวันแต่เราไม่ต้องเสียตังส์ทำนะ เราไม่ชอบดูแลรักษาผม หวีมั่งไม่หวีมั่ง ผมมันเลยบานอย่างปุ๊กกี้ 555 ไอ้เจมันเลยเรียกเราว่า Cha la la เสียเลย
ตอนปี 2 มั้งพวกเราชอบไปกินบาร์บีคิวกันหลังมอ คนขายเรียกเราว่า น้องมะเหมี่ยวเราเลยได้ชื่อนั้นมาพักนึง แต่เพื่อนๆเราไม่ยิอมเรียกหาว่าน่ารักไป ตอนอยู่มหาลัยเรากินเก่งมากๆกินเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักอิ่มเพื่อนๆเลยเรียกเราว่า อนาคอนดา ชื่อนี้พวกมันชอบเรียก ช่วงสมัยเรียนเราชอบหิวกลางดึกไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน พอหิวก็เที่ยวหาโน่นหานี่กิน บางทีถึงขนาดตองโดดหอไปหาของกิน พวกเราชอบไปซื้อ ไก่โลกแตกมากินกันนักหนา เราเชื่อว่าเด็ฏมอชอทุกคนต้องรู้จักไก่โลกแตกกันเป็นอย่างดี ไก่โลกแตกเปิดหลังเที่ยงคืน อยู่แถวๆประตูดิน แบบว่าขายดีสุดๆ แต่ละครั้งต้องต่อคิวกันยาวเหยียดแต่พวกเราก็ไม่หวั่น บางทีก็จัดเวรกันไปซื้อเลยนะ เรากับฮ้งได้ไปคู่กันบ่อยๆ
มานึกตอนนี้คิดว่าตัวเองนี่โชคดีที่รอดชีวิตมาได้จากการเรียนมหาลัย 4 ปี เพราะแต่ละอย่างที่เราทำกันมันเสี่ยงตายจริงๆนะ ขับมอเตอร์ไซด์ไปกันดึกๆดื่นๆเพื่อไปหาของกิน บางทีก็ขับกันขึ้นพระธาติดอยสุเทพ มานึกตอนนี้แล้วเสียวแทน เราออกนอกเรื่องอีกแล้วมาเข้าเรื่องต่อ ไก่โลกแตกนั้นเราชอบกินไส้ทอดมาก เพื่อนๆเลยเรียกเราว่าปอบและพวกมันก็ชอบชื่อนี้เสียด้วย ไอ้ชิวไม่ค่อยชบร้านนี้สักเท่าไหร่เพราะร้านค่อนข้างจะสกปรก ยักไย่นี่สะสมมาเกือบร้อยปีแล้วมั้ง แถมคราบน้ำมันบนเพดานนี่น่ากลัวสุดๆ ถ้ามันหยดมาโดนคงจะคันน่าดู แต่ด้วยความที่อาหาร อร่อยมาก เราเลยยอมทำใจ ที่จริงเราก็เป็นคนสะอาดมากคนนึงนะ
มีช่วงนึงมีอะไรไม่รู้เกิดราหูอมจันทร์อะไรสักอย่างที่มีการไหว้ ของดำ 7 อย่างเพื่อนๆช่วยกันนับว่าของดำมีอะไรบ้างก็นับเรารวมป็นของดำอย่างหนึ่งด้วย 555 เราชอบไปไหนมาไหนกับฮ้งเพื่อนก็เรียกเราทั้งคู่ว่าราหูอมจันทร์ เราเป็นราหู ฮ้งเป็นพระจันทร์
คนต่อมาทีจะพูดถึงคืออีป่าน พวกเราเรียกมันว่าอีกันหมดเพราะเรียกว่า ป่านเฉยๆมันไม่สะใจในรูปเพื่อนๆอาจจะสงสัยว่าทำไมรูปป่านถึงมีถัง อ็อกซิเจนอยู่ เราจะเล่าให้ฟังนะ คือป่านนี่เวลาพูดแล้วจะจริงจังามกๆๆๆๆๆๆๆๆๆเอาช้างมาฉุดก็ไม่ ยอมหยุด พูดไปพูดมาจมูกก็บานขึ้นเรื่อยๆจนขาดอากาศหายใจ เลยต้องมีถังอ็อกซิเจนไง 555 ป่านนั้นมีชื่อหลายชื่อมากๆ ด้วยความที่ว่าเวลาถ่ายรูป ป่านจะมีท่าประจำอยู่ท่าเดียว คือทำหน้าเหมือนกบ พวกเราเลยเรียกป่านว่าอีกบ อีกชื่อที่พวกเราเรียกป่านคืออีหวัง ป่านจะหวังดีกับเพื่อนมากๆ บางทีพวกเราก้ไม่อยากได้ ความหวังดีจากป่านเล้ย 55555แต่พวกเราก็รักป่านมากเพราะป่านเป็นคน ที่ไม่ค่อยสนใจอะไร ไม่ค่อยโกรธด้วยล่ะและก็ติงต๊องป็นที่สุด
ป่านชอบนอนกลางวันเป็นที่สุด ตอนที่พวกเราอยู่หอ 9 ชอบนั่งกันใต้หอ คุยกันบ้าง เล่นกีตาร์ร้องเพลงกันบ้าง มานั่งกันทั้งกลุ่ม ป่านก็จะขอตัวไป บอกว่ามันจะไปส่งผ้าก่อน หายไปเป็นชั่วโมงเลยนะ เราตามไปดูป่านนอนอุตุอยู่ ตอนหลังเวลาป่านบอกว่าไปส่งผ้า พวกเราก็หัวเราะกันแทบแย่ นอกจากไปส่งผ้าแล้วป่านยังบอกว่าไปจดเล็คเช่อร์ ก็อีหรอบ เดียวกันคือไปแอบหลับ ตอนนั้นพวกเราเลยมีศัพท์สำหรับกลุ่มขึ้นมา คือเวลาจะไปนอนก็จะบอกว่าชั้นจะไปส่งผ้าหรือไปจดเล็กเช่อร์ 555
ตอนปี 4 ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับป่านคือป่านลุกขึ้นมารักสวยรักงาม แต่งหน้าทุกวัน พวกเราเรียกป่านว่าทำราชการ วันไหนป่านไม่แต่งหน้าพวกเราทักว่าอ้าว วันนี้ป่านไม่รับราชการเหรอ เราก็แปลกใจนะเพราะแรกๆป่านดูเหมือนทอมมาก คือตัดผมซอย ตัวก็สูงใหญ่ จะว่าไปเหมือนกะเทยมากกว่า ตอนปี 1 ตอนป่านอยู่หอ 4 ตอนนั้นตัดผมสั้นมาก ป่านจะเดินขึ้นหอโดนคนคุมหอเรียก น้องๆนี่หอหญิงนะคะผู้ชายห้ามเข้า 555
ต่อไปขอกล่าวถึงเมทของเราคือชิว เรากะชิวเป็นเมทกันถึง 3 ปี ไอ้ชิวก็มีฉายามากมายหนึ่งในนั้นคืออีกั๊ก ชิวนี่กั๊กทุกอย่างที่ขวางหน้ามากๆ ตอนเราเรียนเราชอบทำโน้ตไว้อ่านเวลาสอบ วันนึงโน้ตเราหายไปหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ปรากฏว่าไอ้ชิวแอบเอาโน้ตเราไปอ่านแล้วกลัวเราจะเอาคืนตอนที่อ่านยังไม่จบมันเลยเอาไปซ่อน 555 เราเล่าให้พื่อนๆฟัง ชิวเลยได้สมญานามว่าอีกั๊กตั้งแต่นั้นมา
เวลาชิวได้เล็คเช่อร์ดีๆมามันก็จะกั๊กไม่ยอมบอกใคร แปลกนะเรื่องอื่นชิวไม่กั๊กเลยยกเว้นเรื่องเรียนอย่างเดียว นอกจากนี้แล้วชิงยังได้รับสมญานามว่า อีกล้าม พวกเราก็ตามประสาผู้หญิงก็ชอบพูดกันเรื่องหน้าอก ชิวก็จะอวดว่าชิวหน้าอกใหญ่ พวกเราบอกว่าของชิวน่ะไม่ใช่หน้าอกหรอกป็นกล้ามมากกว่า 555
ชิวดูเป็นคนห้าวๆมากแต่ทีจริงแล้วเรียบร้อยและขี้อายมาก เราอยู่กับชัวมาสามปีไม่เคยเห็นชิวเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเลยไปเปลี่ยนในห้อง น้ำตลอดเลย แถมเวลานอนก็ยังใส่เสื้อซับในนอนด้วย เวลาชิวแต่งตัวก็จะแต่งมิดชิด มาก คือจะใส่แต่เสื้อแขนยาว ปิดกระดุมมิดชิดไปถึงคอ กระโปรงก็จะยาวไปถึงข้อเท้า คือว่าพวกเราไม่ได้เห็นขาอ่อนชิวกันเลย ตอนปี 1 ที่เราไปงาน บายเนียร์กันชิวใส่กางเกง แล้วก็แต่งหน้าตลกกันมาก พวกเราล้อชิวว่าผีน้อย 555
ไอ้ชิวปากหมาเป็นที่สุด ตอนปี 4 ชิวมีแฟนเป็นเด็กนิติชื่อพี่แขก เด็กสาธิต ที่จริงอายุพอๆกันแต่เขาสอบเทียบเลยเรียนเร็วกว่าพวกเรา พี่แขกกับชิวนี่เหมาะสมกันมากกกกกกเพราะปากหมาไม่แพ้กัน555 แต่เสียดายป็นแฟนกันได้ไม่นาน ไม่งั้นมีลูกออกมาคงจะมหาปากหมา อิอิ พี่แขกตอนนี้เป็นผู้พิพากษาไปแล้ว ส่วนอีกั๊กของเรายังโสดสนิท (หรือว่าแอบมีแฟนแล้วกั๊กไม่บอกเพื่อนก็ไม่รู้ 555)
อ้ชิวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูนะ แต่มันชอบแคะมูกเป็นชีวิตจิตใจ ว่างๆไม่มีอะไรทำมันก็แคะขี้มูกเล่น บางทีพวกเราคิดว่ามันแคะขี้มูกโดย ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ 555 ตอนนีชิวเป็นนักข่าวไปแอล้วไม่รู้ว่าเวลาไปสัมภาษณ์คนดัง ชิวจะไปแคะขี้มูกต่อหน้าเขาหรือเปล่า เรากับชิวได้รับสมญานามว่าเมทนรก ไม่รู้ทำไม เหมือนกัน ก้อเราสองคนออกจะ น่ารักแสนซนไม่สมกับชื่อเมทนรกเล้ยยยยย555
พิมพ์ไปพิมฑ์มาจนเหนื่อยแล้วน่ะเอาอะไรมาลงแก้เซ็งบ้างดีกว่า
นี่เป็นผลงานอีกชิ้นของพวกเรา คือชอบเขียนกลอนส่งกันไปกันมาในห้อง อ่านไปก็หัวเราะไป บางทีอาจารย์งงว่าทำไมพวกเราหัวเราะอาจารย์ ไม่ได้พูดอะไรขำซะหน่อย กลอนหน้านี้เราเป็นคนเริ่ม ตามมาด้วยแจนแล้วก็ชิวเรายังจำลายมือเพื่อนได้ดี ต่อมาก็กิ๊กที่มานั่งทำ 304 ในคาบ 330 คนต่อมาก็อิฮ้งแล้วก็อีหอย อีอ้วนเป็นคนสุดท้าย
ขอบอกว่าเยาวชนรุ่นหลังอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะจ๊ะมันไม่ดี ตั้งใจเรียนกันดีกว่า 555 เขียนๆอยู่กาเร็ธมาหาบอกว่าเขียนอะไรกันนักหนามา ดูทีวีกันได้แล้ว เราบอกว่าดูไปก่อนเดี๋ยวตามไป
อาจจะอ่านยากกันสักหน่อยนะเพราะเก็บมานานมากเลย จบกันมา 9 ปีแล้วใช่ปะหรือถ้าไม่ใช่ก็ใกล้เคียง แหมคนเขารู้อายุกันหมดล่ะทีนี้ 5555555
ลายมือกบอ่านยามมากๆคือเขียนภาษไทยคล้ายๆ ภาษาลาวยังงัยก็ไม่รู้555
เราว่าเราไปดูทีวีก่อนนะเดี๋ยวกาเร็ธงอน แล้วจะมาแอบเขียนต่อ รอแป็ปนึง
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
